De Nieuwe Rede

Javastraat 68, 6524 MG Nijmegen

Tel: 06 11397615 (Cindy Smit)

Mail: contact@denieuwerede.nu

Volg ons op Linkedin

Algemene voorwaarden

  • LinkedIn - Black Circle

Autonomie en onderhands gooien

October 2, 2018

We spreken Lennard Toma (KeytoeY) begin augustus voor het eerst, als zijn moederbedrijf Keytoe in het nieuws komt. Ze laten voortaan medewerkers invloed uitoefenen op elkaars salaris via een app. De kranten staan er vol van en op social media lopen de discussies hoog op. Wij zien hier een organisatie en persoon die het anders willen doen en die durven te experimenteren. En vandaar dat we Lennard ook vroegen naar een bijdragen aan onze blog pagina. Om te laten zien hoe het anders kan volgens hem.

 

 

Waarom wordt er nog zo weinig in organisaties door directie, het bestuur of het management vrijheid gegeven aan de werknemers? En waarom gooien zo weinig basketballers vrije worpen onderhands?


Dat die twee vragen met elkaar te maken hebben, daar kom je zo achter.


Rick Barry
Heb je er wel eens bij stilgestaan dat basketballers vrije worpen altijd bovenhands gooien en nooit onderhands? Als je even in je geheugen graaft naar de weinige basketbal wedstrijden die je hebt gezien, weet je dat het klopt. 


Tussen 1965 en 1980 was er een NBA speler, Rick Barry, die vrijwel alleen onderhands vrije worpen nam. Hij had en heeft nog steeds een van de hoogste vrije worp slagingspercentages in de geschiedenis van de NBA: .900. 


Rick wilde winnen en het maakte hem niet uit hoe. Hij had van onderhands gooien een wetenschap gemaakt. Barry maakte duidelijk dat onderhands gooien meer natuurlijk en ontspannen is (je armen hangen langs je lichaam in plaats van boven je hoofd), gecontroleerder is en de bal gaat met meer boog richting de basket, waardoor een stuiter tegen de rand minder een probleem zou vormen. Al met al een hogere slagingskans en Barry was het ultieme voorbeeld.


Maar als het zo goed klinkt en lijkt te werken, waarom deed of doet niemand anders het?
 

 

Organisaties
De wetenschap is er behoorlijk helder over: productiviteit van mensen stijgt behoorlijk wanneer mensen bevlogen zijn. En wanneer zijn mensen bevlogen? Als ze veel autonomie krijgen om te bepalen hoe ze hun werk doen, wanneer ze eigenaarschap voelen over hun werk, betrokken zijn bij de organisatie en wanneer ze sociale steun ofwel vertrouwen krijgen van zowel collega’s als leidinggevenden met constructieve feedback om dat te ondersteunen. 


Waarom is een bedrijf als Keytoe, dat experimenteert met collega's die mogen werken hoe, waar en wanneer ze willen, onbeperkte vakantiedagen en collega’s die andere collega’s aannemen en elkaars salarissen bepalen, dan nog zo bijzonder? 
 

Mietje
In de tijd dat Rick Barry speelde, probeerde hij verschillende NBA sterren te bekeren. Vooral die niet zo’n ster waren in vrije worpen. Eén daarvan, (en niet de minste) Wilt Chamberlain, had het lef om het te proberen. In die periode schoot zijn percentage omhoog. Hij behaalde zelfs de onmogelijke 100 punten in 1 wedstrijd, mede door zijn vrije worpen onderhands te gooien.


Maar na verloop van tijd veranderde hij weer van onderhands schieten naar bovenhands schieten en z’n percentage schoot weer omlaag.


Hoe kan dat? Waarom wisselde hij weer van stijl? Het ging toch zo goed? 


Chamberlain verklaarde dat hij liever met trots faalde, dan een goede score en mogelijkheid tot meer winst maar ook de stempel ‘mietje’. Want andere basketbalspelers vonden het nog steeds maar raar en een soort van laf.  


Ook aan hedendaagse spelers is gevraagd of ze onderhands zouden willen gooien, om hun kansen op scoren te verbeteren. Zoals aan Shaquille O’Neill, maar ook hij geeft aan: ik scoor liever niks dan dat ik onderhands ga gooien. 


Zelfs Rick Barry was aarzelend en bang om uitgekafferd te worden door het publiek. Z’n vader gaf het advies: ze kunnen niks zeggen tegen iemand die scoort. En dat bleek. Tijdens een wedstrijd schreeuwde een man uit het publiek: 'Barry, grote sukkel dat je zo een vrije worp neemt’. Waarna iemand naast de schreeuwende man opstond en zei: ‘Waarom zeg je dat? Hij scoort ze allemaal!’ 


Daarna is Barry nooit meer bang geweest voor het publiek en was zijn doel het enige wat telde. 
 

Ben je eigenlijk wel directeur?
Cedric, één van de twee oprichters van Keytoe, wordt door andere ondernemers nogal eens raar aangekeken als hij te kennen geeft dat er in zijn bedrijf door ‘werknemers’ dingen worden besloten waar hij geen weet van heeft. Of dat collega’s een mening over zijn management fee kunnen hebben. Of dat hij geen directie parkeerplek voor de deur heeft. 


Soms voelt hij zich dan net als Shaq en lijkt het gras toch echt groener aan de andere kant, waar collega’s gewoon om 9.00h aanwezig zijn… op kantoor, in plaats van overal en nergens. Zijn hang naar controle blijft een ding (zie hier z’n haat liefde verhouding). 


Gelukkig is Ced meer als Rick Barry, die het einddoel voor ogen blijft houden: bevlogen collega’s en een florerende organisatie. Dus blijft hij de onderhandse vrijheid promoten en stimuleren en is Keytoe wat het nu is.
 

Problemen voorzien
In organisaties lijken veel bedrijven zich niet aan autonomie te wagen door de vele beren die ze op de weg voorzien. De nadruk wordt net als bij de basketballers te veel gelegd op het negatieve van de verandering. Je wordt uitgelachen of je werknemers gaan ermee aan de haal en je verliest controle.  


In het geval van organisaties zien we tal van succesvolle bedrijven die weinig tot geen autonomie aan de mensen geven. En ook in basketbal zijn er genoeg spelers die een enorm hoog percentage op vrije worpen hebben, die bovenhands gooien. 


Het is dus niet zwart-wit. Het één is niet per sé overduidelijk beter dan het andere. En wat in beide scenario’s het geval is, is dat het makkelijk voor te stellen is wat er fout kan gaan en moeilijker voor te stellen is wat er goed kan gaan. 
 

Autonomie gaat winnen van onderhands gooien
Toch gaan organisaties langzaam aan wel veranderen en basketballers niet. Waarom ik dat denk? 


Rick Barry is alleen. En bovendien niet zo’n effectieve ambassadeur. Barry is zo fanatiek over z’n doel: wedstrijden winnen en zo effectief en efficiënt mogelijk spelen, dat hij weinig vrienden heeft gemaakt. Hij schopt tegen dingen aan op een wat norse manier en is heilig overtuigd van zijn gelijk. Ergens gaat een stelling dat 50% van de mensen Barry niet leuk vindt en de overige 50% hem haat. Logisch dat andere basketballers weg blijven van onderhands gooien: straks worden ze zoals Barry. 


Bij organisaties is dat anders. Er zijn steeds meer voorbeelden van organisaties die experimenteren, slagen en tegelijkertijd behoorlijk likeable zijn. En deze voorbeelden zijn hard nodig, voorbeelden van organisaties die laten zien dat de huidige organisaties niet alleen de positieve consequenties moeten laten zien van een verandering naar autonomie, maar de negatieve consequenties van blijven zitten waar je zit. 
 

We zijn er nog niet
We hebben nog een lange weg te gaan met z’n allen. Om daar te komen zijn andere voorbeeldbedrijven nodig, nieuwe ambassadeurs die laten zien dat autonomie binnen een organisatie meer voordelen dan nadelen heeft.


Durf jij onderhands te gooien? En vooral autonomie een kans te geven?
 

*Blog geïnspireerd door de podcast: Revisionist History van Malcolm Gladwell. Een aanrader!!

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten
Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags
Volg ons
  • LinkedIn - Black Circle